Pole Dance

Uważa się, że genezy Pole Dance należy szukać w afrykańskich rytuałach plemiennych i festynach na cześć wiosny gdzie kobiety z afrykańskiego plemienia tańczyły prowokująco wokół drewnianych palów. W tańcach tych nie chodziło jednak o podniecenie mężczyzny, lecz były one elementem obrzędowym. Pole dance w wydaniu bardziej erotycznym narodził się dopiero w latach dwudziestych ubiegłego wieku w Stanach Zjednoczonych. Popularne w owych czasach, objazdowe „jarmarki” oferowały, cieszące się dużą popularnością, pokazy zmysłowych kobiecych tańców.  Występy odbywały się w małych namiotach (tzw. Hoochie Coochie), a tancerki zamiast rurki używały wertykalnego drążka, podpierającego środek namiotu (stąd potem wzięła się nazwa Pole Dance). Taniec przy rurze wkrótce przeniósł się z namiotów do barów, gdzie królował w latach pięćdziesiątych (tzw. burlesque shows), a następnie do klubów tanecznych ze striptizem. Najambitniejsze tancerki zaczęły wprowadzać do programu figury akrobatyczne, dzięki temu w latach dziewięćdziesiątych powstała pierwsza szkoła pole dance i pierwsze filmy instruktażowe. Między innymi za sprawą kanadyjki Fawni Mondey taniec na rurze wyszedł na światło dzienne jako nowoczesna forma fitness oraz dyscyplina sportowa.

Pole Dance rozwija się w ostatnich latach bardzo dynamicznie. Bardzo prawdopodobne, że już niebawem zyska powszechne uznanie podobnie jak tango, wywodzące się z argentyńskich domów publicznych czy walc, kojarzony w XII wieku z brudem moralnym. Od jakiegoś czasu podejmowane są nawet próby włączenia pole dance do dyscyplin olimpijskich, co przyczyniłoby się do rozpowszechnienia tej nowoczesnej odmiany fitness oraz widowiska sportowego.